Astrópía

To nie jest film dla wszystkich. "Astropia" to historyjka laseczki zagubionej w życiu, która trafia do sklepiku dla nerdów. Słowo 'nerd' pojawia się nawet w języku islandzkim, i tłumacz dyletand upierdliwie tłumaczy je na swojskie, a nieadekwatne 'maniak'. RPG, komiksy, literatura i filmy z pogranicza SF, fantasy i horroru - wszystko to jest na półkach sklepu, i film został w sumie zrobiony właśnie dla potencjalnych klientów tytułowej Astropii. Na przykład dla mnie. I jak sądzę dla Was.

Plakat zniechęca, wygląda jak skrinszot z reklamówek Cinemy wklejonych przed polskie wydania filmów na DVD. Potem jest ciężki początek, przedstawiający smętną historię obyczajową. A potem laska zatrudnia się w sklepie, i już robi się fajnie. Dodam krótko - sfera obyczajowa o problemach głównej bohaterki, Hildur, jest banalna, nudna i rozwleczona, w dodatku stanowi (niestety) prawie połowę filmu. Druga połowa, z którą przeplatają się rozterki kopciuszka w stylu Dody, wynagrodziła mi to z nawiązką.



Sklepik - podobnie jak "Sprzedawcach" - ściąga różnej maści świrów, ale świrów sprofilowanych. Fani bitewnego Warhammera, czytelnicy Eragona, podobne im typy, w dodatku sami sprzedawcy to też niezłe czuby. Teoretycznie. Nie dla mnie. Nie dla was. Sam pracowałem 5 lat w wypożyczalniach video, sam mawiam cytatami z gwiezdnych wojen. Ale ja nie upierał bym się że "Red Son" to nieprzeciętne romansidło. I nie mówię na "Firefly'a" Whedona "Świetlik" (no ale jak się tłumaczy 'nerd' na polski...). Tak więc mamy tych kolesi co jarają się komiksami Morrisona i wczesnymi filmami Jacksona. Kolesie grają po godzinach w RPG (oczywiście najnowsza edycja Dungeons & Dragons). I tu fajny patent - sesje są zwizualizowane, z tła dobiega głos mistrza gry, a postaci wygłaszają zdania w stylu 'fajnie, przynajmniej nie zaczynamy przygody znowu w karczmie'. Słowem - swojsko, fajnie, autoironiczna zbita fanbojska, ale z urokiem.

Bólem jest wspomniana mętna fabuła o problemach Hildur. Same sceny sklepowe i RPG-owe też nie grzeszą nadmierną fantazją i szczególnie wyszukanym humorem, ale jest w tym coś więcej - takie drugie dno, które odkryją właśnie prawdziwi fanboje. Obok Supermana na ścianie Astropii jest rysunek Sally Jupiter. Można bawić się w wypatrywanie produktów w sklepie (okładki 100 Naboi, czy Punishera, Głębi i innych filmów, gdzieś tam jest plakat filmowego Hellboya). Laseczka grająca w RPG gra rangerem, i zgodnie z profesją wywija dwoma kosami. Taka pierduła, a cieszy. Acz nie cieszy aż tak, jak szarża na wroga z okrzykiem 'LEEEROOOY JENKIIINS!!!' na ustach.

Film polecam fanbojom wszelakiej maści. Uśmieją się. Wyszło autoironicznie ale i ciepło. Prawdziwe. Dla mnie pytanie o ilość figurek w blisterze ze Skavenami nie jest dziwne. Dla wielu to jakiś bełkot. Jest fajnie, jest prawdziwie. Acz jest w tym filmie doza fantasy i poza scenami erpegowymi. Drużyna graczy RPG w połowie złożona z lasek to już raczej czysta fantazja.